Termin radiestezja wywodzi się z łacińskiego słowa „radius” /promień/ i greckiego „aisthesis” /wrażliwość/. Zatem, radiestezja to wrażliwość na różnego rodzaju promieniowania i związana z tym sztuka ich wykrywania.
Termin radiestezja wprowadził do obiegu w latach 30-tych francuski radiesteta, ks. Aleksis Bouly. Przedtem radiestezję nazywano rabdomancją, różdżkarstwem lub geobiologią.
W dzisiejszej radiestezji można wyodrębnić następujące samodzielne dyscypliny.

Geotronika – zajmuje się poszukiwaniem i lokalizacją stref zadrażnień, zjawisk występujących na powierzchni i pod powierzchnią ziemi. W skład badań wchodzą: poszukiwanie wody, bogactw naturalnych, określenie stref zadrażnień geopatycznych, uskoków tektonicznych, wskazywanie kabli elektrycznych zakopanych pod ziemią itp.

Biotronika – zajmuje się badaniem procesów psychofizycznych, biofizycznych i biochemicznych. Prowadzi działania radiestezyjne związane z organizmem człowieka lub zwierzęcia. Bada pola biologiczne organizmów żywych i wpływ czynników środowiskowych na organizmy żywe. Zajmuje się również badaniem stanów nierównowagi energetycznej u ludzi i zwierząt, a także badanie leków, pożywienia, odzieży i materiałów budowlanych.

Fitotronika – zajmuje się wszystkimi zjawiskami związanymi z roślinami i ich wpływem na człowieka, zwierzęta i rośliny. Bada wzajemne związki między roślinami. Wiele elementów fitotroniki wykorzystywanych jest w rolnictwie, zwłaszcza w uprawach biodynamicznych. Fitotronika zajmuje się ochroną środowiska.

Teleradiestezja – jest to najbardziej kontrowersyjna dziedzina radiestezji. Zajmuje się poszukiwaniem na odległość, w czasie i przestrzeni, przy pomocy map i planów, zdjęć oraz przy użyciu świadka radiestezyjnego / świadkiem może być część garderoby, włos czy podpis własnoręczny/.

W radiestezji podstawowych sprzętem jest wahadło lub różdżka. Aby stosować wahadło trzeba znać interpretacje konkretnych ruchów wahadła i widzieć, co one oznaczają.
Wahadło w rękach radiestety wykonuje 6 podstawowych ruchów.

Ruch wahadłowy, którego kierunek może być różny i zależy od rodzaju badań: dodatni lub ujemny, pozytywny lub negatywny/

Ruch obrotowy zgodny z ruchem wskazówek zegara /pozytywny/

Ruch obrotowy o przeciwnym kierunku do wskazówek zegara /negatywny/

Ruch eliptyczny dodatni lub ujemny /oznacza osłabiony ruch obrotowy/

Ruch gwiaździsty /często pojawia się przy zakłóconej pracy czakramów/

Pozycja nieruchoma mająca swoje określone znaczenie /wahadło trzymane nieprawidłowo często zachowuje się jak głuche i nie daje żadnych wskazań/

Człowiek, który pracuje z wahadłem odbiera sygnały płynące z podświadomości. Sygnały te powodują mimowolne drgania rąk przekładane na ruch wahadła.